La amiga perspicaz.
-Tino y yo tamos de cine, chica.
-Sí, ho.
-Él ye un cielo, la verdá.
-Sí, ho.
-Ye de poques palabres, calladín, tranquilín…Nunca hai bronca, nin…
-¡Nun espresa lo que siente!
-¿Qué, ho?
-¿Non te das cuenta, Pacita? Esi tratu silenciosu, esa frialdá…
-¿Que qué, ho?
-¡Ta rabiosu, boba!
-¿El mi Tino?
-Sí, fía. Nun lo espresa pero ta resentíu.
-¡Ai madre! ¿Por?
-¿Nun dices que volvió escaecese del cumpleaños de la to hermana?
-Sí, muyer, pero…
-¡Ye pasivu agresivu, pero de llibru!
-¿El mi Tino? ¿Por? El probe quéxase de que tien mala memoria.
-¿Ves? ¡Y enriba, quéxase! ¡Qué cabrón!
-¿El mi Tino? ¿Por?
-Típica táctica pasivo-agresiva, Pacita.
-¿Qué, ho?
-Rol de víctima. Para atraer compasión y refugar obligaciones. ¿Cuántu fai que te dixo que diba llevar el so coche al taller?
-Buo. Dirá un mes, pero nunca lu fai.
-¿Ves? ¡Ye una forma de resistencia ensin una confrontación abierta!
-¡Ai madre!
-¿Y por qué nunca sales a picar nada con él? ¡Nunca se vos ve xuntos!
-Bonu, cuando-y vien mal me diz: nun puedo.
-Dicir “nun puedo” significa “nun quiero.” ¿Por qué nun ta equí agora tomando daqué con nós?
-Porque agora ta currando, sale fechu polvu y va pa casa.
-¿Non te digo? Qué fuerte. Te fai la vida imposible. Te esclúi sutilmente.
-Pero si nunca reñimos, nun hai nengún mal rollu.
-Claro, boba. Porque nunca se va a enfrentar a ti. Pero esos comentarios hirientes que te fai, esa pulla que te llanza onde más te duel…
-¿Qué pulla? Si nunca me diz nada, nunca me falta al respetu.
-¿Ves? ¡Eso ye lo malo!
-¿Por?
-Ta calláu pero metiéndote pullas polo baxo. ¡Menudu zamarro! ¿Non te das cuenta? ¡Asina evita la posibilidá d’una confrontación directa!
-Meca, qué cabrón. ¿Non?
-Sí, fía. Probe. Tienes que tar estrozada.
-Non, a ver, yo…
-Te ta saboteando, boba, abre los güeyos. Seguro que ye dependiente.
-Non, informáticu.
-Dependiente emocional, refiérome. Te ta manipoliando con su victimismo.
-¡La madre que lu parió! Y yo sin enterame.
-Tranquila, vida. Pa eso tamos las buenas amigas.