De barra y condición humana.
-Nun lo puedo creer.
-¿Qué ye?
-Toi diciéndote que se me jodió la caldera, que tengo inundación, y tu paez que te alegres.
-Home, yo…
-Cagonrós, Gerardo, paez que t’acaben de regalar un jamón.
-¿En serio vesme disfrutar?
-Cambia esa cara, chico, podíes disimular…
-A ver, Mino, ¿qué quiés que te diga?
-¡Disfrutes coles desgracies de los demás!
-Home, tanto como disfrutar…
-Siempre tas igual. Cuando compré’l chalé dijiste que ta mal situáu, cuando merqué un BMW…
-¿Nun te dije que yera bien guapu?
-Sí. Y depués: “Veremos ver cuánto dura”.
-A ver, Mino, yo nun quiero que sufras.
-¿Entós?
-Pero tampoco quiero que t’acostumbres a ser feliz.
-¿Cómo ye, ho?
-Eses pequeñes desgracies tuyes devuélvenme al equilibriu.
-¿Que qué, ho?
-Si te va fenomenal, paez que mi vida va peor. ¿Sabes cómo te digo?
-¿Pero cómo yes tan cabrón?
-Que te vaiga mal a ti ye lo único que consigue que yo me sienta bien.
-¿En serio?
-Sí, Mino. Yo dígotelo como lo siento.
-Que te alegres del mal ajeno, Gerardo, diz muncho de ti.
-¿El qué, ho?
-¡Amás de un tipo inseguru yes un cabronazo de marca mayor!
-¿Por?
-Necesites qu’otros fracasen pa sentite valiosu.
-Pos sí, ye verdá, nun soporto sentime por debajo de los demás.
-Pero Gerardo…
-Y cuando alguien triunfa, recuérdame lo que yo nun consiguí.
-¡Siempre fuisti un envidiosu!
-Yo digo les coses a la cara.
-Cada vez que alguien triunfa dices que ye por enchufe.
-Porque ye verdá. Y cuando fracasa, me tranquilizo.
-¡Qué joputa!
-Ye lo que hai, Mino. ¿A ti nun te pasa?
-Yo toi a lo mío.
-Sí, ho.
-Nun necesito que los demás bajen pa nun tener que subir yo.
-Si a ti te va mal, mi vida paez mejor.
-Tienes bien poca autoestima, nun vuelvo quedar contigo pa tomar sidra.
-Tas convidau, alegrástime’l día.
-Marcho. ¡Foín, raposu, animal!
-¡Hala, hala! Que te vaya mal.