El gen “paso de todo.
-Cómenos la mierda, Ricardo.
-¿Qué dices?
-¿A ti qué te pasa? ¿Nun ves la suciedá?
-¿Por?
-¡Mira, ho! ¿Esto qué ye?
-Un poquitín de polvu
-¿Un poquitín? ¡Ye’l Sahara mudándose al salón! Si soplo, sale un camello.
-Esaxerada yes.
-Acabo d’atopame un calcetu pegáu a la paré.
-Pos mira’l llau positivu: nun ocupa espaciu nel suelu.
-¿Qué somos, Richi, un muséu d’arte contemporaneo?
-Non te pongas asina, Rosina.
-¡Ye alucinante, te la suda, tío, te da todo igual!
-¿Por qué, ho?
-¡Nun ves la suciedá! Ye como si’l to celebru tuviera un filtru: “ignorar asquerosidá”.
-El mi celebru prioriza la paz interior. El tuyu prioriza’l drama.
-¡Drama ye qu’haya un tenedor nel sofá!
-Meca, mira onde taba…
-Ah. ¿Lo tabes buscando?
-Non, pero agora qu’apaeció, problema resueltu.
-Qué huevazos tienes, Ricardo. ¿Qué ye, genético?
-¿Qué, ho?
-Los tíos tenéis un gen: el gen “paso de too”.
-Relájate, anda. Te convido a tomar algo.
-¿Tomar algo? ¿Ónde, ho?
-En cualquier chigre.
-¿Y dejar esto así?
-Claro, cuando volvamos vamos velo con perspectiva.
-¡Nun fai falta perspectiva, Richi, fai falta lejía!
-Anda, non te preocupes.
-¿Cómo nun me voi a preocupar? Esto nun precisa una limpieza, precisa una escavación. Como venga Sanidá, precíntanos el salón.
-Calla, ho. Pasando un pocu la escoba…
-Equí nun fai falta una escoba, fai falta un exorcista.
-Relájate, vida. ¿Te pongo una cerveza?
-¿Ónde? ¡Tienes los vasos pegaos ente ellos como percebes!
-Eso ye que tán uníos. Son casi familia.
-¿Pero cómo pues ser tan gochu? ¿Nun ves la suciedá?
-Non, yo veo un hogar con personalidá.
-Equí los ácaros celebren congresos, la mierda yá echa raíces.
-Mañana limpio tou.
-¿Mañana de qué añu?
-Nun concretemos, por favor. Sin presión, eh. Sin presión…