Heridas emocionales.
-¡Míralu, Idoya! ¡Míralu! ¡Ta diseñáu para mi!
-Fía, vale yá.
-¿De qué, ho?
-De romantizar.
-¡El destino! Tamos predestinados.
-¿Qué destino, Teresina? Si sabes qu’él para equí y vinisti tu a buscalu.
-¡Mira p’ahí! Gústame más que dormir hasta tarde.
-Yá tamos. Lo de siempre, los mismos patrones.
-¿Qué, ho?
-Solo te gusten los señoros machirulos, carapijos y fistrones.
-¿Qué quies que faiga, Idoya? ¡Ye lo que me pon!
-Los mismos patrones, Tere. Y eso puede dicir mucho, eh.
-¿Mucho de qué?
-De ti, Teresina. De tus heridas emocionales.
-¿Que qué, ho?
-Sabes que esi rapaz ye un chungu. Y enriba, yá tien pareja. Y tu venga y venga.
-La verdá ye que siempre m’atraen persones que nun tán disponibles.
-Será por algo.
-¿Por qué, ho?
-Nun sé, fía, pregúntatelo.
-¿El qué?
-¿Tas tú disponible para tí?
-¿Cómo ye, ho?
-¿Quién sentíes que nun taba disponible para tí na to infancia?
-¡Ay madre! Me parto contigo, Idoyina.
-Poca broma, Guapina. Quizá descubras que busques a to pá en tus parejas.
-¿Qué tien que ver mi padre nesto? ¡Tas chiflá!
-Nun sabes escoyer bien a tus parejas. Siempre tropieces na mesma piedra.
-Rabiona que te da, Idoya.
-¿Rabiona de qué? ¿De ti?
-Sí, fía, sí. Porque fluyo. Yo fluyo y eso fastidiate…
-Sí, yá. Flúyes de noche. Pero a otru día…
-¿Qué?
-¡Te arrepientes! Y tengo qu’aguantate yo. Lo de siempre.
-Bueno, fía, por algo somos amigues desde l’instituto, ¿no?
-Yá, Tere. Pero toi un poco farta, eh. Paez que tienes imán.
-¿Imán de qué?
-¡Pa les relaciones tóxiques!
-L’amor duel, Idoya.
-Tas bien equivocada, guapina. L’amor nun duel, nun ye sufrimientu.
-¡Ay fía, qué coñazu yes!
-Lo que tienes, Teresina, ye qu’escoyer bien.
-Hija, yo dejome llevar pola pasión.
-Mira, nun me faigas hablar, eh.
-L’amor, Idoya, ye una emoción.
-Yes bien inconsciente, Tere.
-Anda, acaba’l Biosolán y tira pa to casa…
-Tienes muchas heridas, ¿oíste?
-¡Calla, bobona! ¡Esti puntu ta diseñáu para mi!
-¿Ves? ¡Siempre tas igual! Toma les riendes de tu vida y…
-Pesadina yes, fía. ¡Me tas dando la noche, Idoya!
-Bueno, yo aviséte.
-Hala, Idoya, hala…
-Yes necia. Siempre tropieces na mesma piedra.