El síndrome de Charlize Theron.
-¿Antipática yo?
-Ni casu, Maite. Los paisanos tán más perdíos que la IA generando una receta de callos.
-Dices les coses a la cara y enseguida llámente borde.
-Qué me vas a contar, fía. ¡El síndrome Charlize Theron!
-The what, ho?
-Somos directes, Maite. Eso ye lo que-yos fastidia.
-Resulta que somos fríes por non andar con paños calientes.
-“A ver si coincidimos” diz el zoquete. ¡Pero si véote más que al suelu de la cocina, si nos vemos tolos santos díes nel portal!
-Y depués mándate fueguitos y fotopo…
-¡Tan de los nervios, de verdá te lo digo!
-Yo al calvu dejelu cola palabra na boca. ¿Yes de les que besen na primer cita? Digo: Non, soi de les que se larguen a la primer parida.
-¡Como tien que ser, Maricruz! Sin rodeos. A mi esa gente qu’arrodia me marea.
-Tanta vuelta pa nun dicir nada.
-Y depués: ¡ai, perdona, “yo entendí otra cosa”!
-Vivimos nuna sociedá d’indirectes. La gente no habla, fai acertijos.
-Tienen la piel mui fina.
-Viven ofendíos, fía. Son “drama queens” con licencia federativa.
-Yá nun puedes nin charrar coles amigues.
-Fátima diz que soi una borde. Y yo: nun soi borde, ye que tu yes lenta y pesada y tengo más coses que facer…
-Di que sí. Bueno, y depués tán les que dicen “yo solo busco sinceridá hasta que la reciben”.
-Literal, Maricruz. A mi pasóme con Ruth. ¿Qué te paez el mi noviu? Y yo: “tien una pinta de mazapilón que flipas”.
-¿Y mosqueose?
-Sí, fía, pero a la semana dejolu y llamóme: ¡ai, vida, teníes razón!
-¿Ves? Ye que quieren sinceridá pero envuelta en celofán.
-Sí, que digas les verdaes suavín, tipu spa, con música relajante y tal.
-A esti pasu, pa pidir sal a la vecina va haber que presentar una evaluación d’impactu emocional.
-Pues yo a Ricardo mandelu a tomar pol culo.
-Shut up, man.
-Asina, con toles letres. Y él: ¡Qué borde, podíes habelo dicho d’otra forma!
-Home, claro: “Valoro esta conversación, aunque observo ciertes divergencies estructurales na to capacidá de compromisu”. ¡Anda, que tome pol culo!
-Tenemos el mesmu problema que Charlize Theron.
-Yá, pero Charlize ta en Hollywood y nosotres aquí, en Pumarín.
-Y menudu verano nos espera.
-By?
-Los oveyas viénense arriba en temporada alta y con esti calorón nun tengo yo el chichi pa farolillos.
-Nin yo. Al siguiente sofocu soi capaz d’empadroname nuna nevera.
-Bona gana d’aguantar faltosos y reeducar a veraneantes…
-Somos tan directes, cielo, que cada vez necesitamos homes más maduros.
-Eso, y con audífono.
-By?
-Faime casu, va dinos mejor.