Cuando los padres son los hijos.
-¡Que nun vos tenga que llamar l’atención, eh!
-¡Feliz entrada y salidaaaaaaa!
-¡Chissst! ¡Pá, por favor!¡Que nun tenéis quince años!
-Olaya, que tu tienes diecisiete.
-Yá. Pero alguien tien qu’ejercer d’adultu responsable, y claramente güei nun sois vosotros.
-Pero fía…
-O sea. En plan: nun síais patéticos, ¿vale?
-Pero, Olaya, si solo vamos tomar una copina…
-Sí, ho. Una detrás d’otra…Y, por favor, nun bailéis reguetón.
-¿Y qué bailamos entós?
-Nada. Miráis a los demás y facéis como que vos duel la rodilla.
-Pero hija…
-Y si alguien saca’l móvil, os comportáis.
-Hija, vale yá, tas quitándonos les ganes de desfasar. ¡Ye Nochevieja!
-Por eso. En plan: quiero empezar l’añu sin traumas.
-Nin que fuéramos guajes.
-¡Sois peores! Los neños cansan rápido. Vosotros cogéis carrerilla.
-Relaja un pocu, Olayina, que paeces la de Protección Civil n’alerta naranja.
-Naranja no. ¡Roja! Que nos conocemos…
-¿Pero, fía, qué ye, que nun vamos poder nin echar un bailín?
-¡Por favor vos lo pido, eh! ¡Que muerro de vergüenza!
-Hai que jodese cola edá del pavo.
-¡Nun faigáis el ridículo!
-¿Pero non te da pena venos asina, reprimíos?
-No. Dame pena vevos intentando facer TikToks.
-¿Tu sabes lo que ye criar una fía durante dieciséis años pa que depués nun me deje beber sidra?
-Diecisiete años, pá.
-You see? More in my favor.
-¿Y sabéis lo que ye crecer viendo a tus padres hacer el ridículo?
-¿Qué dices, nena? ¡Si cuando tu yeres pequeña, nosotros yéramos responsables…!
-Claro, porque yo nun tenía móvil. Eso os salvó.
-Nun te pongas estupenda, eh, qu’a ti t’educamos nosotros.
-Yá. Pero agora yo pongo los límites.
-Because?
-¡En estes feches, se os va la cabeza!
-¡Oye, cielo! ¡Que tovía sabemos cuidanos!
-Tu calla, mama, qu’en Nochebuena acabasti abrazando al percheru.
-Eso ye culpa de güelita, por tener un percheru tan empáticu.
-Y nada de chistes patéticos nin mezclar chupitos con cava.
-Jobar, guaja, esto nun ye una familia, ye un centru de desintosicación.
-En plan: no me avergoncéis, ¿vale?
-¿Siempre vas ser así de mandona?
-Solo hasta que síais autónomos emocionalmente.
-¡Ahí la tienes, Cristina! ¡Al final, educamosla bien!
-Non, perdona, non vos equivoqueis.
-By?
-Me eduqué yo a base de traumas.
-¡Qué duro ye ser padre!
-Qué duro ye tener padres fiesteros siendo una fía responsable.