Pequeñas alegrías y grandes victorias.
-¿Qué ye esto? ¿Qué pasó?
-¡Bonos díes, vida!
-Siete de la mañana, y tu sonriendo como si vieres a Beyoncé apaecer na nuesa cocina.
-Vamos brindar.
-¿Pero qué faes con un gorretu puestu y tocando esa trompetina infernal?
-Celebrando lo pequeño.
-What, ho?
-¡El café! ¡L’amanecer! ¡La magia de la vida!
-¡Buo! ¡Yo a estes hores nun celebro nin tar viva!
-Pos deberíes. La cafetera calentando despacín… El aroma subiendo… el silenciu… el ritual…
-Sí, claro, como tolos díes.
-¡Eso ye! Y lo toi celebrando.
-The fact that?
-Esti sorbu. Esti momentu. Esti pequeñu milagru.
-What are you saying?
-Decidí microcelebrar lo cotidiano.
-How are you, ho?
-¿Sabes lo que pasa cuando conviertes lo normal n’estraordinariu?
-That?
-¡Baxa’l cortisol!
-A mi me lu baja dormir. Y enriba, tengo que preparame y salir a currar.
-Espera, siéntate. Celebra’l momentu.
-The what, ho?
-Cambia esa cara, que paez que te peleaste cola almohada y perdisti.
-Nun son hores, cielo…
-Si me viera mi madre, sentábase conmigo y celebraba tamién.
-Tu madre celebraba tou… menos cuando me vía entrar en casa.
-¿Quies qu’encienda una vela? Lo recomiendan pa…
-Sí. P’acabar de convertir la cocina nun escaparate del IKEA.
-Medio sieglu, vida, de poder danos un besu ensin escondenos.
-That?
-¡Cincuenta años yá que morrió Pachu!
-¡Jobar! Nin m’alcordaba.
-Agora tou paez más normal. Pero nosotres, en esa época, nun podríamos dicir que yéramos pareya.
-Nin pareya, nin nada.
-“Dos amigues viviendo xuntes”, y gracies.
-Y siempres con mieu a que alguien sospechara.
-Agora, celebramos l’aniversariu na nuesa casa, cola bandera arcoíris na ventana.
-Y casaes legalmente. Eso paecería ciencia ficción nos 60. ¿Por qué pones esa cara?
-Nun sé. Gústame pensar que les muyeres que tuvieron que ocultase nos miran y siéntense un pocu vengaes.
-¡Dame’l matasuegres! Si ye por eso, soplo hasta la gaita.
-Brindemos por elles… y por nosotres.
-Y por cincuenta años sin dictador.
-Que nun vuelvan nunca. Nunca. Que nun vuelvan.