El zen de Ciares.
-Nun lo entiendo.
-What happened?
-Lleves una hora ahí mangau sin facer absolutamente nada.
-¿Entós? ¿A qué vinimos a la playa?
-Ye que nin mires el mar.
-Nun quiero distraeme.
-¿Distraete… de qué?
-De nun facer nada.
-Ye increíble.
-The what, ho?
-Yo llevo equí diez minutos y yá recoloqué la sombriella, doblé les camisetes, sacudí la toalla, quité una piedra que molestaba, eché crema, volví echate crema a ti porque…
-¿Quién te manda?
-¡Ye imposible nun facer nada, Jose Luis! ¡Imposible!
-Na. Ye too ponese.
-Yo intentolo y pienso: «Voi beber agua.» Depués pienso: «Voi dame un bañu.»
-Mal, mal…
-«Voi leer.»
-Peor, peor…
-«Voi cerrar los güeyos.»
-Bien, Mari. Por ahí empieces bien.
-Yá. Pero entós pienso qu’igual me toi quemando.
-Comeste mucho la cabeza, Mariluz.
-¿Qué ye, que tu nun pienses? ¡Di! ¿Eh? ¡Di! ¿En qué tas pensando?
-En nada.
-Non, en serio. ¡Di! ¿Por qué nun contestes?
-Again, ho?
-Flipo, yo ye que flipo contigo, Jose Luis.
-By?
-Llevo venticinco minutos mirándote y nun cambiasti de postura.
-Atopé la definitiva.
-¿La definitiva?
-La postura esacta na que yá nun merez la pena movese nunca más.
-Pero si tienes arena nel llombu.
-Yá forma parte de mi.
-Te ta andando una hormiga pel brazu.
-Déxala. Ella tien un proyectu. Yo nun la voi frenar.
-¡Acaba de picate. Josín!
-Déxala, ho. Ta motivá.
-¡Reacciona, Jose Luis! ¡Que paeces un tronco en vez de una persona! Yo…
-Calla un poco, né.
-Nun puedo, Josín. La mi cabeza nun para.
-La mía tampoco. Pero nun la sigo.
-¡Qué desesperación d’home! Escucha, Jose Luis…¿Tas dormíu?
-No N.
-Goodness.
-Dormir yá sería facer algo. Y yo…
-¿Tu qué?
-Nothing.