Campeones

La Copa del Mundo llega a Asturias.

-¿Qué sientes, Josemiguel?

-Nun sé. Orgullo, felicidá, emoción, idiotez… 

-¿Nun sientes ganes de llorar?

-Non, eses yá les traía de casa.

-¡Alégrate, coño! Cuando gana España, ganamos toos.

-¿Y cuándo desahucian a alguien?

-¡Nun sías rompegüevos, por favor te lo pido! ¿En qué habíamos quedáo?

-Tu mires la Copa y yo dejo de pensar.

-¿Ves qué fácil? Pos yá ta. ¡Déjame cinco minutinos sacar pechu!

-Y depués, salimos ahí fuera, a buscar un techu.

-Sí, vale, ¿y qué? La xente necesita sentise poderosa alguna vez. Cinco minutos presumiendo de campeón y depués…

-Y depués volvemos ser probes.

-Nun somos probes, Josemiguel. Somos campeones con problemas de liquidez. ¡Wuaa! ¡Qué bien nos sienta ganar!

-¿En serio?

-Home, yo gané trés centímetros desde julio. Y nel mi barrio la mayoría tamién, son más altos y más guapos.

-¿Qué me tas contando, Demetrio?

-¡Chissst! fíjate, fíjate cómo brilla.

-Nun brilla.

-Tienes razón, Josemiguel. Fainos brillar a nosotros.

-Sí, ho…

-Sí, señor. Porque esta Copa ye de toos.

-Si fuese mia yá la habría vendio. 

-¿Pa qué?

-¡Pa pagar el alquiler! ¿Pa qué va ser?

-Nun pienses neso. Mírala bien. Piensa nel míster, los jugadores… ¿qué te vien a la cabeza?

-El buitre..

-¿Butragueño?

-No, coño, el dichosu fondu buitre. Compren edificios enteros  como quien merca cromos. Y nosotros…

-¡Campeones del Mundo, Josemiguel! ¡Que tu y yo tuvimos ahí, animando, sufriendo, partío a partío!

-Bueno, yo en algún partío dormíme.

-¡Pero sufristi dormíu! ¡Mira la Copa, Josín! ¡Mira p’ahí!

-¡Bah! Non ye pa tanto.

-¿Cómo que no?

-Na tele paecía otra cosa. 

-Na tele too paez otra cosa.

-Tamién ye verdá.

-Un políticu paez un estadista. Un futbolista paez un héroe. Un tertuliano paez una persona razonable…

-Tampoco te pases.

-¡Campeones del Mundooooo! ¡Campeones del Mundoooo!

-Puf. Meyor salíamos fuera, a la mani, a glayar.

-¡Calla, ho! ¿Qué sientes, Josemiguel? ¡Dime la verdá!

-Nun sé, tío.

-¿Nun sientes ganes de llorar?