La FIDMA, esa tradición veraniega imposible de eclipsar.
-¡Mira, Lolo! ¡Ahí regalen algo!
-Nun corras, ho.
-¡Venga!
-¿Quies dejar de dar codazos a la xente?
-Ye que, si non, acábase.
-¿El qué?
-Lo que dean.
-¿Y qué dan?
-¡Yo qué sé!
-Nun se t’ocurra garrar más propaganda.
-Nun llevamos propaganda, Lolo, llevamos información.
-Sí. De cocines, de aerotermia, de colchones, de zarramientos d’aluminiu, de ventanes, de robots de cocina, de piscines hinchables…
-Hai que coyer de too, Lolo, que nunca se sabe.
-¡Tas más azotada qu’un girasol el día del eclipse!
-Meca, el eclipse, ye verdá. ¡Hai que coyer gafes! ¡Seguro que les regalen!
-¡Pero si yá tienes un par!
-Bueno, por si se rayan.
-¡Tu sí que me tas rayando, Marimar!
-¡Esti añu nun nos dieron ni un bolígrafu, ni una gorra, ni un abanico…!
-Mari, tu acabes conmigo.
-¿Por?
-Joder, vida, si lo sé, traigo un carretillo.
-¡Sageráu yes! ¡Pa cuatro cosines…!
-¿Cuatro cosines? ¡Tu yes capaz de llenar un remolque!
-¡Ai, espera, Lolín, que quiero entrar equí!
-Acabamos de salir.
-Yá, pero creo que nun lo vimos tou.
-¡Gonmimacho, vimos hasta la instalación eléctrica!
-Hablaronme d’un cartelín…
-¿Qué cartel, Mari, el de salida d’emergencia?
-¡Buo! ¡Esta cola ye terrible! Yo pensé que diba más rápido.
-Sí, ho. Va a dos jubilaos por minutu. ¡Y llevamos seis hores dando vueltes como una peonza!
-¿Quies comer algo? ¿Qué te apetez?
-Sentame.
-Eso nun alimenta, Manuel.
-A estes altures, sí. Toi reventáu.
-Nun m’estraña. Hora y media viendo tractores que nun vas mercar.
-Hai que mirar, Marimar.
-¿El qué, ho?
-Cómo evolucionó’l sector.
-¡El que tien qu’evolucionar yes tu, que lleves cuarenta años igual!
-Sí, aguantando esti supliciu tolos veranos. Toi más fundiú que’l sol, cuando acabéis toos de miralo’l día 12.
-¡Ai, qué nervios! ¡Va haber que buscar un sitiu altu!
-Tranqui, col monte que lleves de folletos yá tenemos mirador propiu.
-Qué rompecojones yes, Lolo. L’añu que vien vengo sola.
-¡Como tolos años! Sí, ho. Esto sí que ye una muestra d’amor.